Türkçe konuşanların İngilizcede en sık yaptığı hatalar

“On yıldır burada yaşıyorum” Türkçede şimdiki zamanla söylenir. İngilizcede geçmişte başlayıp hâlâ süren durumlar present perfect ister.

“On yıldan beri burada çalışıyorum” cümlesindeki “-den beri” akla hemen “since” getirir. Ama “since” bir başlangıç noktasıyla (since 2015), “for” ise bir süreyle (for ten years) kullanılır; fiil de present simple değil, present perfect continuous olur.

“Onu 2015'ten beri tanıyorum” Türkçede şimdiki zamandır. İngilizcede “since” ile kurulan cümlede fiil present perfect olur.

“Her gün okula gidiyorum” cümlesindeki -iyor, alışkanlıkları da anlatır. İngilizcede alışkanlıklar present simple ile söylenir; present continuous şu anda olan şeyler içindir.

“Biliyorum” -iyor ile biter, bu yüzden “am knowing” demek cazip gelir. “know”, “understand”, “want” gibi durum bildiren fiiller genellikle -ing almaz.

“Seni seviyorum” da -iyor ile söylenir, ama “love” bir duygu durumudur ve present simple ile kullanılır. Reklamlardaki “I'm loving it” bilinçli bir kural dışı kullanımdır.

“Hiç Paris'e gittin mi?” Türkçede -di ile sorulur. Hayat deneyimini sorarken standart İngilizce present perfect kullanır (Amerikan İngilizcesinde “Did you ever…?” de duyulur).

Türkçede present perfect diye ayrı bir zaman olmadığı için iki zaman kolayca karışır. “yesterday”, “last week”, “in 2010” gibi bitmiş bir zaman söyleniyorsa past simple kullanılır.

“Londra'ya iki kez gittim” bir deneyimdir; bunun için “have been to” kullanılır. “He has gone to London” ise “Londra'ya gitti ve hâlâ orada” demektir.

“Geldiğinde ararım” gelecekten söz ettiği için iki tarafa da “will” koymak isteriz. “when”, “as soon as”, “after” gibi kelimelerden sonra gelecek için present simple kullanılır.

“Yarın yağmur yağarsa” gelecekle ilgili olduğu için “will” eklenir. Ama “if” ile başlayan bölümde present simple kullanılır; “will” yalnızca sonuç bölümüne gelir.

“Çocukken her gün futbol oynuyordum” Türkçede doğal bir cümle, ama İngilizcede geçmişteki alışkanlık past continuous ile değil, “used to” ya da past simple ile anlatılır.

“O çok güzel” cümlesinde ayrı bir fiil yok. İngilizcede sıfat ya da isimle kurulan cümlelerde “am / is / are” zorunludur.

“Kardeşim doktor” Türkçede tam bir cümledir. İngilizcede hem “is” hem de meslekten önce “a” gerekir.

“25 yaşındayım” kelime kelime çevrilince “age” eklenir. İngilizcede yaş “I'm 25” ya da “I'm 25 years old” diye söylenir.

“Katılıyorum” fiilindeki -um kişi ekini “am” ile karşılamak çok yaygın. “agree” bir fiildir; önüne “am” gelmez.

“Gidiyorum / giderim” cümlelerindeki kişi eki İngilizceye “am” olarak geçiyor. Present simple'da “am” kullanılmaz: “I go”, “she goes”.

“Bugün çok soğuk” cümlesinde özne yok. İngilizcede hava, saat ve mesafe için boş özne olarak “it” kullanılır.

Türkçede fiil sona gelir: “Her gün İngilizce çalışırım.” İngilizcede sıra özne + fiil + nesnedir.

Türkçede zaman bildiren kelime fiilden önce gelir (“Dün sinemaya gittim”). İngilizcede “yesterday” cümlenin sonuna ya da en başına gelir, özneyle fiilin arasına girmez.

“Bu şarkıyı çok seviyorum” cümlesindeki “çok” fiilin önündedir. İngilizcede “very” fiili nitelemez: “I really like it” ya da “I like it very much” denir.

“Evimde iki oda var” cümlesindeki “var” sayıya göre değişmez, ama İngilizcede çoğul isimden önce “there are” gelir. Yer bilgisi de genellikle sona gider.

“Param yok” kelime kelime çevrilince anlamsız bir cümle çıkar. Sahiplik İngilizcede “have” ile anlatılır: “I don't have any money” ya da “I haven't got any money”.

“Öğretmenim” cümlesinde artikel yok, çünkü Türkçede artikel diye bir şey yok. İngilizcede meslek söylerken tekil isimden önce “a / an” zorunludur.

Türkçede “Güneş bugün çok sıcak” dersin, artikel yoktur. İngilizcede tek olan şeylerin (the sun, the moon, the sky) önüne “the” gelir.

“Arabam yok” cümlesinde artikel yok. İngilizcede tekil, sayılabilen bir isim tek başına kullanılamaz; önüne “a / an”, “the” ya da “my” gibi bir kelime gelir.

Türkçedeki “bir” hem sayıdır hem de “a / an” görevi görür. Sayıyı vurgulamıyorsan İngilizcede “one” değil, “a / an” kullan.

Artikel kuralını yeni öğrenen biri her yere “the” koyabilir. Okula öğrenci olarak gidiyorsan “go to school”, işe “go to work”, yatmaya “go to bed” denir.

“Sınıfın en iyi öğrencisi” Türkçede artikelsizdir. İngilizcede üstünlük bildiren sıfatlardan önce (the best, the biggest) “the” gelir.

Türkçede sayıdan sonra isim tekil kalır: “iki kitap”, “çok öğrenci”. İngilizcede birden fazlaysa isim çoğul eki alır: “two books”, “many students”.

Türkçede “bilgiler” demek doğaldır. İngilizcede “information” sayılamaz; çoğul eki almaz ve “an” ile kullanılmaz.

“Tavsiyeler” çoğul olsa da İngilizcede “advice” sayılamaz. Tek bir tavsiye için “a piece of advice” denir.

“Ödevler” Türkçede çoğul olabilir, ama “homework” sayılamaz. Bu yüzden “many” değil, “much” ya da “a lot of” kullanılır.

“Mobilyalar” Türkçede çoğuldur; İngilizcede “furniture” sayılamaz. Tek bir parça için “a piece of furniture” denir.

“Saçları çok uzun” Türkçede çoğul eklidir. İngilizcede başındaki saçın tamamı “hair” olur ve tekil fiil alır; “hairs” tek tek saç telleri demektir.

“Haberler” Türkçede çoğuldur, ama İngilizcede “news” sonundaki -s'ye rağmen sayılamaz ve tekil fiil alır.

Türkçede çoğul özneyle tekil fiil kullanmak çok doğaldır: “İnsanlar geldi.” İngilizcede çoğul özne çoğul fiil ister; “people” da çoğuldur.

Türkçede “o” herkes için kullanılır. İngilizcede kadın için “she”, erkek için “he”, cansız şeyler ve hayvanlar için genellikle “it” denir.

Türkçedeki “onun” ve “-ı / -i” iyelik eki cinsiyet ayırmaz. İngilizcede kadın için “her”, erkek için “his” kullanılır.

Türkçede “benim” hem “benim kitabım” hem de “Bu kitap benim” cümlesinde aynıdır. İngilizcede isimden önce “my”, tek başına “mine” kullanılır.

“Ben de” kelime kelime “also I” ya da “I too” diye çevrilir. Günlük konuşmada “Me too”, biraz daha resmî olarak “So do I” denir.

Türkçede soru “mı / mi” ekiyle kurulur, kelime sırası değişmez: “Kahve sever misin?” İngilizcede present simple sorularda cümlenin başına “do / does” gelir.

“Nerede yaşıyorsun?” sorusunda yardımcı fiil yok. İngilizcede soru kelimesinden sonra “do / does / did” ya da “am / is / are” gelmek zorunda.

“Bu kelime ne demek?” sorusunu çevirirken “what” özne gibi kullanılıyor. Burada özne “this word” olduğu için “does” gerekir.

“Kaç yaşındasın?” kelime kelime çevrilince “How many age” çıkar. İngilizcede yaş “How old…?” ile sorulur.

Bir sorunun içine yerleşen soruda (dolaylı soru) kelime sırası normal cümle gibi olur: önce özne, sonra fiil.

Türkçede olumsuzluk fiile eklenen -me / -ma ile yapılır: “Balık sevmem.” İngilizcede present simple'da olumsuzluk için “don't / doesn't” gerekir.

“Kimseyi görmedim” cümlesinde Türkçe iki olumsuzluk kullanır. Standart İngilizcede tek olumsuzluk yeter: “I didn't see anybody” ya da “I saw nobody”.

“Hiçbir şey bilmiyorum” cümlesindeki çift olumsuzluk İngilizceye geçmez. “don't” varsa “anything”, yoksa “I know nothing” denir.

“Aç değil misin? – Evet, değilim.” Türkçede “evet” soruyu onaylar. İngilizcede cevap olumluysa “Yes”, olumsuzsa her zaman “No” denir.

“Eve gidiyorum” cümlesindeki -e eki “to” gibi çevrilir. Ama “home” ile hareket bildiren fiillerden sonra “to” kullanılmaz.

“Müzik dinlemek” Türkçede doğrudan nesne alır. İngilizcede “listen” fiilinden sonra her zaman “to” gelir.

“Seni beklerim” cümlesinde edat yok. İngilizcede beklenen kişi ya da şey “wait for” ile söylenir.

“Havaya bağlı” Türkçede -a ekiyle kurulur, bu yüzden “to” kullanmak isteriz. İngilizcede “depend” fiili “on” ile kullanılır.

“Odaya girdi” cümlesindeki -a eki “to” gibi çevrilir. Ama “enter” doğrudan nesne alır; günlük dilde “He came into the room” de denir.

“Otele vardık” Türkçede -e ekiyle kurulur. “arrive” fiilinden sonra “to” gelmez: bina ve noktalar için “arrive at”, şehir ve ülkeler için “arrive in”.

“Sorun hakkında konuştuk” cümlesindeki “hakkında” İngilizceye “about” olarak geçer. Ama “discuss” doğrudan nesne alır; “talk about” ise doğrudur.

“Köpeklerden korkuyor” cümlesindeki -den eki “from” gibi çevrilir. İngilizcede “afraid” ve “scared” sıfatları “of” ile kullanılır.

“Bana kızgın” cümlesindeki -a eki “to” gibi çevrilir. İngilizcede kişiye kızgınlık “angry with” (Amerikan İngilizcesinde “angry at”) ile söylenir.

“Bir doktorla evli” cümlesindeki “-la / ile” “with” gibi çevrilir. İngilizcede biriyle evli olmak “married to” ile söylenir.

“Sınav pazartesi (günü)” cümlesinde gün hiç ek almaz, bu yüzden “in” ya da “at” rastgele seçilir. İngilizcede günler ve tarihlerden önce “on” gelir.

“Hafta sonunda” cümlesindeki -de eki “in” gibi çevrilir. İngiliz İngilizcesinde “at the weekend”, Amerikan İngilizcesinde “on the weekend” denir.

“Otobüste” cümlesindeki -de eki “in” gibi çevrilir. Otobüs, tren, uçak gibi toplu taşıma araçlarında “on” kullanılır; arabada ise “in the car” denir.

Türkçedeki “yapmak” hem “make” hem “do” demektir. Ödev, iş ve görevler için genellikle “do” kullanılır: “do homework”, “do the dishes”.

“Hata yapmak” İngilizcede kalıp olarak “make a mistake” şeklindedir, “do” ile değil.

“Uykum var” “var” ile söylendiği için “have” kullanmak cazip gelir. Ama bazı durumlar İngilizcede “be” ile anlatılır: “I'm sleepy”, “I'm in a hurry” (Acelem var).

“Bana söyle” cümlesi “say me” diye çevrilir. “say” kişiyi doğrudan nesne olarak almaz; kişiyle birlikte “tell me”, “tell him” kullanılır.

“Bana bu kuralı açıklar mısın?” yapısı İngilizceye aynen geçmez. “explain” fiilinde açıklanan şey önce gelir, kişi “to me” ile sonra eklenir.

“Denizde yüzmeyi seviyorum” cümlesinde “yüzme” isim gibi kullanılır. İngilizcede “like” fiilinden sonra -ing biçimi ya da “to” ile mastar gelir, fiilin yalın hâli gelmez.

Türkçede “gitmek istiyorum” mastarla kurulur. İngilizcede “want” fiilinden sonra her zaman “to” + fiil gelir.

“Okumaktan keyif alıyorum” cümlesindeki mastar İngilizceye “to read” olarak geçer. Ama “enjoy” fiilinden sonra her zaman -ing biçimi gelir.

“Yüzebiliyorum” cümlesindeki -ebil eki hem “can” hem “able to” diye çevrilir. İkisinden birini seç: “I can swim” ya da “I'm able to swim”.

“Bana dükkânın kapalı olduğu söylendi” edilgen yapısı kelime kelime çevrilince bozuk bir cümle çıkar. İngilizcede kişi özne olur: “I was told…”

Türkçedeki “çok” hem “very” hem “too” anlamına gelebilir. İngilizcede “too” olumsuz bir anlam taşır (gereğinden fazla): “too expensive” = fazla pahalı.

Türkçede her sıfat “daha” ile karşılaştırılır: “daha büyük”, “daha iyi”. İngilizcede kısa sıfatlar -er alır (bigger), “good” ise düzensizdir (better).

“Dünyanın en güzel şehri” kalıbı “of the world” diye çevrilir. Yer bildiren ifadelerle üstünlük derecesinde “in” kullanılır: “in the world”, “in my family”.

Türkçede “iyi” hem sıfat hem zarftır: “iyi bir öğretmen”, “iyi konuşuyor”. İngilizcede fiili nitelerken “good” değil, “well” kullanılır.

“Çok dikkatli araba kullanıyor” cümlesinde “dikkatli” zarf görevindedir ama ek almaz. İngilizcede bu tür zarfların çoğu -ly ile biter.

“Sıkıldım” derken “boring” kullanmak çok yaygın. “I'm boring” “Ben sıkıcı biriyim” demektir. Hissettiğin şey için -ed (bored), o duyguya yol açan şey için -ing (boring) kullanılır.