Najczęstsze błędy Polaków w angielskim

„Mieszkam tu od 2010 roku” to w polskim czas teraźniejszy. W angielskim sytuację, która zaczęła się w przeszłości i trwa do dziś, opisuje present perfect.

„Jak długo uczysz się angielskiego?” – po polsku wystarczy czas teraźniejszy. Pytając o czynność, która trwa od jakiegoś czasu do teraz, użyj present perfect continuous.

Polski ma jeden czas przeszły, więc łatwo pomylić past simple z present perfect. Gdy podajesz zakończony moment w przeszłości („yesterday”, „last week”, „in 2019”), użyj past simple.

Polskie „pada” znaczy i „pada teraz”, i „często pada”. W angielskim to, co dzieje się w tej chwili, wyrażasz czasem present continuous.

Gdy „have” znaczy „mieć, posiadać”, jest czasownikiem stanu i nie występuje w formie -ing. To samo dotyczy „know”, „like”, „want”, „believe”.

„Jutro idę do dentysty” – po polsku czas teraźniejszy wystarcza do mówienia o planach. W angielskim ustalone plany na przyszłość wyrażasz zwykle czasem present continuous.

Polski aspekt niedokonany („grałem codziennie”) kusi, żeby użyć past continuous. Ale powtarzające się czynności w przeszłości to past simple albo „used to”, a nie past continuous.

„Zadzwonię, kiedy dojadę” – po polsku obie części mówią o przyszłości. Po „when”, „as soon as”, „until” i „before” angielski używa czasu teraźniejszego, choć chodzi o przyszłość.

„Jeśli będzie padać” brzmi jak czas przyszły, ale w first conditional po „if” stoi present simple. „Will” pojawia się tylko w drugiej części zdania.

W „gdybym miał” końcówka „-bym” sugeruje „would” w obu częściach. W second conditional po „if” używasz past simple, a „would” stoi tylko w drugiej części.

„Szkoda, że nie umiem” albo „chciałbym umieć” – po polsku nie ma tu czasu przeszłego. Po „I wish” o teraźniejszości mówisz formą przeszłą: „could”, „had”, „knew”.

„Gdzie mieszkasz?” nie potrzebuje żadnego dodatkowego słowa. W angielskim pytanie w present simple wymaga czasownika posiłkowego „do” albo „does”.

Po polsku pytanie ogólne można zadać samą intonacją albo słówkiem „czy”. W angielskim zaczynasz od czasownika posiłkowego: „Do you…?”, „Are you…?”, „Can you…?”.

„Co znaczy to słowo?” – po polsku czasownik stoi od razu po „co”. W angielskim, gdy „what” nie jest podmiotem, potrzebujesz „does”, a czasownik wraca do formy podstawowej.

Polskie „nie” stawiamy po prostu przed czasownikiem. W angielskim przeczenie w present simple tworzysz z „do not / does not” (don't, doesn't).

„Nic nie wiem” – w polskim podwójne przeczenie jest obowiązkowe. W standardowym angielskim w zdaniu jest tylko jedno przeczenie: „I don't know anything” albo „I know nothing”.

„Nikt nie dzwonił” ma dwa przeczenia. Słowa „nobody”, „nothing”, „never” same są przeczące, więc czasownik zostaje w formie twierdzącej.

Po polsku odpowiadamy „Tak, lubię”. W angielskiej krótkiej odpowiedzi powtarzasz czasownik posiłkowy z pytania: „Yes, I do”, „No, I don't”.

Polskie „prawda?” albo „nie?” na końcu zdania nie przekłada się dosłownie. W angielskim używasz question tag, który powtarza czasownik posiłkowy: „aren't you?”, „didn't she?”.

„Czy możesz mi powiedzieć, gdzie jest dworzec?” – po polsku szyk się nie zmienia. W pytaniu zależnym angielski wraca do szyku zdania oznajmującego: podmiot, potem czasownik.

W polskim nie ma przedimków, dlatego łatwo je pominąć. Rzeczownik policzalny w liczbie pojedynczej zwykle nie stoi sam: potrzebuje „a/an”, „the” albo np. „my”.

„Ona jest nauczycielką” – bez żadnego dodatkowego słowa. W angielskim zawód w liczbie pojedynczej po „be” wymaga przedimka „a/an”.

Rzeczy jedyne w swoim rodzaju („the sun”, „the moon”, „the internet”) mają w angielskim przedimek „the”, choć po polsku nic go nie zapowiada.

Z obawy przed pominięciem przedimka łatwo dodać zbędne „the”. Gdy mówisz o czymś ogólnie („życie”, „miłość”, „muzyka”), przedimka nie ma.

Po polsku mówimy „informacje” w liczbie mnogiej. W angielskim „information” jest niepoliczalne: nie ma liczby mnogiej ani przedimka „an”.

„Rady” to po polsku liczba mnoga, ale „advice” jest niepoliczalne. Jedna rada to „a piece of advice”.

„Meble są nowe” – po polsku liczba mnoga. „Furniture” jest niepoliczalne, więc łączy się z czasownikiem w liczbie pojedynczej.

„Wiadomości są dobre” ma liczbę mnogą. „News” kończy się na -s, ale jest niepoliczalne i łączy się z „is”.

„Pieniądze są w banku” – po polsku liczba mnoga. W angielskim „money” jest niepoliczalne, więc mówisz „money is”.

W polskim rzeczy mają rodzaj gramatyczny („stół – on”, „lampa – ona”). W angielskim o przedmiotach (i zwykle o zwierzętach) mówisz „it”.

„To moja” – po polsku ta sama forma stoi przed rzeczownikiem i samodzielnie. W angielskim samodzielnie używasz zaimka dzierżawczego: „mine”, „yours”, „hers”, „ours”.

„Czuję się źle” ma „się”, ale angielskie „feel” nie potrzebuje zaimka zwrotnego. Podobnie: „I relax”, „I wonder”, „we met”.

„Kochają się” może znaczyć „siebie nawzajem”. „Themselves” oznacza, że każdy kocha samego siebie. Gdy chodzi o wzajemność, użyj „each other”.

„Zależy od pogody” – polskie „od” podsuwa „from”. W angielskim mówimy „depend on”.

„Składa się z trzech części” – polskie „z” to tutaj „of”, nie „from”.

„Wyszła za mąż za Anglika”, „ożenił się z Polką” – polskie „z” podsuwa „with”. W angielskim mówimy „be married to someone”, a „marry someone” – bez przyimka.

„Słuchaj mnie!” nie ma przyimka. W angielskim „listen” zawsze łączy się z dopełnieniem przez „to”.

„W poniedziałek” – po polsku „w”. Przed dniami tygodnia i datami angielski używa „on”, przed miesiącami i latami „in”, a przed godzinami „at”.

„Na zdjęciu” – po polsku „na”. Osoby i rzeczy widoczne na zdjęciu czy obrazie są w angielskim „in the photo”, „in the picture”.

„W radiu”, „w telewizji”, „w internecie” – w angielskim we wszystkich trzech przypadkach jest „on”: „on the radio”, „on TV”, „on the internet”.

„Idę do domu” ma przyimek „do”. Przed „home” w znaczeniu „do domu” angielski nie używa „to”.

„Przyjechaliśmy do Krakowa” – polskie „do” podsuwa „to”. Po „arrive” stoi „in” (miasto, kraj) albo „at” (dworzec, lotnisko, hotel).

„Dobra z matematyki”, „dobra w czymś” – po angielsku mówisz „good at” albo „bad at”: „good at maths”, „bad at sport”.

„Mam 20 lat” – po polsku wiek się „ma”. W angielskim wiek wyrażasz czasownikiem „be”: „I'm 20”, „She's 35 years old”.

„Jest mi zimno” nie ma podmiotu osobowego. W angielskim to ty jesteś podmiotem: „I'm cold”, „I'm hot”, „I'm hungry”.

„Chcę, żebyś ze mną poszedł” – po polsku zdanie podrzędne. Po „want”, „would like” i „expect” angielski używa konstrukcji: osoba + „to” + bezokolicznik.

„Proponuję ci wziąć taksówkę” – po „suggest” nie stoi konstrukcja z „to”. Powiesz „I suggest you take…”, „I suggest that you take…” albo „I suggest taking…”.

„Przestał palić” ma bezokolicznik. Po „stop” w znaczeniu „przestać” stoi forma -ing. „Stopped to smoke” znaczy, że ktoś zatrzymał się, żeby zapalić.

„Wyjaśnij mi” – po polsku osoba stoi bez przyimka. Po „explain” osobę dodajesz z „to”: „explain something to someone”.

„Nudzę się” to „I'm bored”. „I'm boring” znaczy „jestem nudny”. Przymiotnik na -ed opisuje, co czujesz, a na -ing – kogo lub co to wywołuje.

„Zrobić zdjęcie” to po angielsku „take a photo”, nie „make”.

Polskie „robić” to raz „make”, raz „do”. Z pracą domową, zakupami i ćwiczeniami łączy się „do”: „do homework”, „do the shopping”, „do exercise”.

„Powiedziała mi prawdę” – po „say” nie stoi od razu osoba. Gdy dodajesz, komu coś mówisz, użyj „tell someone” albo „say something to someone”.

Polskie „pożyczyć” ma dwa kierunki. Po angielsku „lend” znaczy „dać komuś na chwilę”, a „borrow” – „wziąć od kogoś”: „Can I borrow your pen?”.

Polskie „uczyć” i „uczyć się” to w angielskim dwa różne czasowniki: „teach” (uczyć kogoś) i „learn” (uczyć się). Po „learn” nie stawiasz osoby, której się coś przekazuje.

„Poznałem żonę w 2015 roku” – w sensie „spotkać pierwszy raz” użyj „meet”. „Knew” znaczy „znałem”.

„Zdawać egzamin” (niedokonane) to „take an exam”, a „zdać egzamin” (dokonane) to „pass an exam”. Jutro egzamin dopiero zdajesz, więc „take”. „Pass” powiesz, kiedy już zdasz.

„Jest dziś bardzo zimno” i „pada” nie mają podmiotu. W angielskim każde zdanie potrzebuje podmiotu, dlatego o pogodzie, godzinie czy odległości mówisz z „it”.

„W moim mieście jest duży park” – po polsku wystarczy „jest”. Gdy mówisz, że coś gdzieś istnieje, angielski używa „there is” (liczba pojedyncza) albo „there are” (liczba mnoga).

„Bardzo lubię” – po polsku „bardzo” stoi przed czasownikiem. W angielskim „very” nie łączy się z czasownikiem: powiesz „I really like…” albo „I like… very much”.

Polski szyk jest swobodny („Kupiłem wczoraj nowy telefon”). W angielskim określenie czasu stoi zwykle na końcu zdania albo na początku, ale nie między czasownikiem a dopełnieniem.

„Zawsze piję herbatę” – po polsku przysłówek może otwierać zdanie. Przysłówki częstotliwości stoją w angielskim przed czasownikiem głównym, ale po „be”: „I'm always late”.

„Starsza ode mnie” – polskie „od” podsuwa „from”. Po stopniu wyższym angielski używa „than”: „older than me”, „cheaper than in Warsaw”.

„Najlepsza z klasy” – polskie „z” podsuwa „from”. Po stopniu najwyższym grupę lub miejsce wprowadzasz przez „in”, a przez „of” – gdy wybierasz spośród kilku osób lub rzeczy: „the best of the three”.

„Tak samo duży jak” to po angielsku „as big as”. „The same” łączy się z rzeczownikiem: „the same size as”.

W polskim przecinek przed „że” jest obowiązkowy. W angielskim przed „that” wprowadzającym zdanie podrzędne przecinka nie stawiasz.

Po polsku „który” zawsze poprzedza przecinek. W angielskim zdanie względne, które mówi, o kogo chodzi, piszesz bez przecinków.

Po polsku dni tygodnia i miesiące piszemy małą literą. W angielskim zawsze wielką: „Monday”, „January”.

Po polsku nazwy języków piszemy małą literą („angielski”, „polski”). W angielskim nazwy języków i narodowości zawsze zaczynają się wielką literą: „English”, „Polish”, „a Pole”.

Polski cudzysłów otwiera się na dole, a zamyka na górze. W angielskim oba znaki stoją na górze ("…" albo '…'), a przed cytatem zwykle stawiasz przecinek.

Końcówki -ed nie czytamy jako osobnej sylaby „-ed”. Po bezdźwięcznych spółgłoskach brzmi jak „t” („watched”, „worked”), po dźwięcznych jak „d” („played”), a jako „-id” tylko po „t” i „d” („wanted”).

„Aktualnie” to „currently” albo „at the moment”. „Actually” znaczy „właściwie, tak naprawdę”.

„Ewentualnie” to „possibly” albo „alternatively”. „Eventually” znaczy „w końcu, ostatecznie”: „We eventually found the hotel”.

„Sympatyczny” to „nice” albo „friendly”. „Sympathetic” znaczy „współczujący, wyrozumiały”.

„Ordynarny” to „rude” albo „vulgar”. „Ordinary” znaczy „zwykły, przeciętny”.