Typowe błędy z przedimkami

Dwa przeciwne błędy

W języku polskim nie ma przedimków, więc ich użycie w angielskim nie podpowie ci żaden odruch z języka ojczystego. Błędy idą zwykle w dwie strony: najpierw pomijasz a/an tam, gdzie angielski go wymaga, a gdy już nauczysz się, że przedimki istnieją, zaczynasz dodawać the tam, gdzie angielski nie chce żadnego przedimka.

Ta lekcja to krótka ściąga z konkretnych sytuacji, w których oba błędy pojawiają się najczęściej. Pełne zasady znajdziesz w lekcji o przedimkach a, an i the.

Nie pomijaj a/an przed zawodem i rzeczownikiem w liczbie pojedynczej

Rzeczownik policzalny w liczbie pojedynczej musi mieć przed sobą określnik (a/an, the, my, this…). Dotyczy to też zawodu po be. Po polsku mówisz „Ona jest nauczycielką”, „Mój tata jest inżynierem” – bez żadnego dodatkowego słowa, a narzędnik robi całą robotę. W angielskim a/an jest obowiązkowy: „a teacher”, „an engineer”.

To samo po as i po „zostać”: „Pracuje jako pielęgniarka” → „She works as a nurse”, „Chcę zostać lekarzem” → „I want to be a doctor”. W liczbie mnogiej przedimek znika: „They are teachers.”

Przypomnienie: an stoi przed DŹWIĘKIEM samogłoskowym („an engineer”, „an hour”), a przed dźwiękiem spółgłoskowym („a doctor”, „a university”).

Bez the w uogólnieniach

Kiedy mówisz o czymś ogólnie, a nie o konkretnym przypadku, rzeczowniki niepoliczalne i w liczbie mnogiej nie mają żadnego przedimka. Polskie „Pieniądze szczęścia nie dają” to po angielsku „Money can't buy happiness”, a „Kocham psy” (wszystkie, psy jako takie) to „I love dogs”. Jeśli powiesz „I love the dogs”, rozmówca zrozumie, że chodzi o konkretne psy – na przykład sąsiada.

Ten błąd to zwykle nadgorliwość: uczysz się, że the istnieje, i wstawiasz je „dla bezpieczeństwa”. Zadaj sobie pytanie: czy mówię o czymś konkretnym, co zna też mój rozmówca? Jeśli tak – the („the dogs next door”, „the sunset we saw yesterday”). Jeśli mówię o wszystkim ogólnie – bez przedimka.

Uważaj też na instytucje użyte zgodnie z ich funkcją: „Jeżdżę do szkoły autobusem” (jako uczeń) to „I go to school by bus” – bez the przy school i bez the po by. Tak samo „go to work”, „go to bed”, „be in hospital” (brytyjski; amerykański: „in the hospital”). „The school” oznacza budynek albo konkretną szkołę, np. gdy idziesz tam jako rodzic.

Większość nazw krajów i miast nie ma przedimka

Tu polski ci pomaga: Poland, Ukraine, France, Warsaw, Europe – bez przedimka, tak jak po polsku nie dodajesz żadnego słowa. „Urodził się w Ukrainie” (lub „na Ukrainie”) to „He was born in Ukraine”. Forma „the Ukraine” jest przestarzała i dziś uważana za niewłaściwą.

Pułapka to mała grupa nazw w liczbie mnogiej albo z wyrazem opisowym, takim jak States, Kingdom, Republic: the United States / the USA, the United Kingdom, the Netherlands, the Czech Republic, the Philippines. Polskie „Stany Zjednoczone” czy „Holandia” nie mają przedimka, więc łatwo powiedzieć „in United States” – a poprawnie jest „in the United States”. The mają też rzeki, morza, oceany i pasma górskie: the Vistula, the Baltic, the Tatras.

Stopień najwyższy zwykle ma the

Kiedy wskazujesz jedną rzecz na szczycie skali – najlepszą, najpiękniejszą, najwyższą – angielski prawie zawsze używa the. Po polsku „najlepsza restauracja w mieście” nie ma żadnego przedimka, dlatego Polacy często mówią „best restaurant”. Poprawnie: „the best restaurant in town”, „the most beautiful place”.

Uważaj na „większość”: gdy most znaczy „większość”, stoi BEZ the i bez of. „Większość ludzi lubi muzykę” → „Most people like music”, a nie „the most people” ani „most of people”. „Most of the…” używasz tylko o konkretnej grupie: „most of the people I know”.

Prawdziwy angielski

Uwaga

Porównanie z polskim

Ćwiczenia

Szybki test

Pięć szybkich pytań: sprawdź, co już umiesz.

Powiązane lekcje gramatyki