Konuşma İngilizcesinde kısa biçimler ve eksiltme

“Geldim, geldim!” Türkçede “hemen geliyorum” demektir, ama İngilizcede “I came!” geçmişte olmuş bir şeyi anlatır. Burada “I'm” düşer ve -ing biçimi kalır: Coming!

Türkçede “Yağmur yağıyor” cümlesinde boş bir özne yoktur, ama İngilizcede normal bir cümle özne ister; hava durumu için boş “it” kullanılır. Başı atmak yalnızca bu dersteki gündelik kalıplarda geçerlidir.

Türkçede “İster misin?” tek başına tam bir sorudur, ama İngilizcede want fiilinin bir nesnesi olmalıdır: Want some? ya da Want one?

Öznesiz kısa biçimler hızlı bir mesaj ya da rahat bir sohbet içindir. Resmî yazılarda, örneğin iş e-postalarında, Türkçede “Mailinizi aldım” tamamen doğru olsa da İngilizcedeki öznesiz karşılığı özensiz ya da sert durur.

Birbirine yakın ama aynı şey değiller: gündelik kısa biçimler cümlenin başını atar, yapısal eksiltme ise daha sonra tekrarlanacak bir kelimeyi atar.

Türkçede zamir neredeyse hiç söylenmez: “Anladım”, “Geliyorum”, “Biraz ister misin?”, “Kulağa hoş geliyor”

Bu bir avantaj: neyin atılabileceğine dair sezgin zaten var. Ama İngilizce özneyi genel olarak atan bir dil değildir. Bu yalnızca cümle başındaki bu gündelik kalıpta, özellikle sık kullanılan hazır ifadelerde işler (Got it, Want some?, See you later, Sounds good). Normal bir cümlede özne zorunludur.

Türkçede hava durumu ve genel yargılar için boş bir özne yoktur: “Yağmur yağıyor”, “Soğuk”, “Önemli”, “Geç oldu”

İngilizcede bu cümlelerde anlamı olmayan bir it öznesi gerekir: “It's raining”, “It's cold”, “It's important”, “It's late”. “Is raining”, “Is important” ya da yalnızca “Important.” bu dersteki kısa biçimlerden değildir; yanlış cümlelerdir. Sadece “Sounds good!” gibi kalıplaşmış birkaç ifadede başı atılabilir.

Türkçede kişi bilgisi fiilin ekinde kalır: “Geldim!”, “Anladım”, “Bekliyor muydun?”

İngilizcede özne ve yardımcı fiil birlikte gider, arkadaki biçim değişmez: (I'm) coming, (I've) got it, (Have you) been waiting long? Kelimesi kelimesine çevirirsen hatalar çıkar: çağrıya cevap olarak “I came!” geçmiş zaman olur, “Come!” bir emirdir, “Have got it!” de doğal İngilizce değildir. Unutma: yalnızca zamiri değil, bütün bloğu at.

Türkçe bir e-postada özne yazmamak gayet normaldir: “Mailinizi aldım. En kısa sürede dönüş yapacağım.”

Türkçede bu, resmî bir e-postada bile tamamen normaldir, çünkü kişi fiilin ekinde görünür. İngilizcede öznesiz resmî bir e-posta (“Got your email. Will get back to you soon.”) kaba ya da özensiz durur. Cümleyi tam yaz: “Thank you for your email; I will respond shortly.” Bir iş e-postasının sonunda bile “Looking forward to hearing from you” gibi bazı öznesiz kalıplar normaldir: her şey üsluba ve kalıba bağlıdır.