Will to najbardziej uniwersalny sposób mówienia o przyszłości: przewidywania, obietnice, propozycje i decyzje podjęte w chwili mówienia. W przeciwieństwie do polskiego „będę, będziesz, będzie” will nigdy się nie zmienia.
Czego się nauczysz
Will używamy do przewidywań (często z think, probably albo I'm sure) i do decyzji, które podejmujesz dokładnie w chwili mówienia, a nie planujesz wcześniej.
Przy przewidywaniach polski pomaga: „Myślę, że jutro będzie padać” albo „Chyba wygrają” to po angielsku „I think it will rain tomorrow”, „I think they will win”.
Przy decyzjach też jest prosto, bo po polsku mówisz w czasie przyszłym dokonanym: „Zimno, zamknę okno” → „It's cold — I'll close the window”. Uważaj tylko na sytuacje, w których po polsku decyzję wyrażamy czasem teraźniejszym: „Dobra, biorę tę zieloną!”. Po angielsku to „OK, I'll take the green one”, a nie „I take the green one”. Natomiast to, co masz już zaplanowane („W sobotę jadę do Krakowa”), po angielsku wyraża zwykle be going to albo present continuous – o tym w innych lekcjach.
Will to też naturalny wybór, gdy coś obiecujesz albo proponujesz komuś pomoc. W obu przypadkach decydujesz w chwili mówienia.
Tu polski czas przyszły dokonany znowu się przydaje: „Obiecuję, że zadzwonię wieczorem” → „I promise I'll call you tonight”, „Pomogę ci z torbami” → „I'll help you with your bags”, „Ja otworzę!”, gdy dzwoni dzwonek → „I'll get the door!”. W mowie prawie zawsze używamy skrótu 'll: I'll, you'll, she'll, we'll.
Will nie zmienia się w zależności od podmiotu i zawsze stoi po nim podstawowa forma czasownika: bez -s, bez -ing i bez to.
Po polsku czasownik posiłkowy czasu przyszłego się odmienia: będę, będziesz, będzie, będziemy, będą. Will ma jedną formę dla wszystkich osób: I will, you will, she will, they will. „She wills help” nie istnieje. Między will a czasownikiem nie wstawiamy też to: „I will help you”, a nie „I will to help you”.
Przeczenie to won't (will not): „They won't be here tomorrow”. Polskie „nie” przed czasownikiem kusi, żeby dodać don't, ale „They don't will be here” jest błędne. W pytaniu will idzie przed podmiot: „Will you come to the party?”. Polskie „czy” nie jest odpowiednikiem do: w „Czy przyjdziesz?” nie ma miejsca na do, bo will samo jest czasownikiem posiłkowym. Sama intonacja („You will come?”) też nie wystarczy.
Ostatnia pułapka: po when, as soon as i if mówimy o przyszłości w present simple. Po polsku zostaje czas przyszły („Zadzwonię, jak dojadę”, „Dam ci znać, kiedy się dowiem”), ale po angielsku: „I'll call you when I arrive”, a nie „when I will arrive”.
Polskie „będzie” różni się od „będę”, ale will ma jedną formę dla wszystkich osób, także dla he/she/it.
Po will zawsze stoi podstawowa forma czasownika, nigdy forma z -ing.
Polskie „czy” to nie do. Will samo tworzy pytanie, gdy postawisz je przed podmiotem.
Polskie „nie będą” kusi, żeby dodać don't. Przeczenie od will to won't (will not), bez do.
Kalka z „Dobra, biorę tę zieloną”. Decyzję podjętą w chwili mówienia po angielsku wyrażamy przez I'll.
Między will a czasownikiem nigdy nie ma to.
Po polsku „Zadzwonię, jak dojadę” ma czas przyszły w obu częściach. Po angielsku po when stoi present simple.
Polski czasownik posiłkowy czasu przyszłego się odmienia: będę, będziesz, będzie, będą („On będzie czekał”)
Will ma jedną formę dla wszystkich osób i nigdy nie dostaje końcówki: I will, he will, they will. Czasownik po will też się nie zmienia: „He will arrive”, a nie „He wills arrive” ani „He will arrives”.
Obietnice, propozycje i szybkie decyzje wyrażamy czasem przyszłym dokonanym: „Zadzwonię wieczorem”, „Pomogę ci”, „Zamknę okno”
To dobrze odpowiada angielskiemu will: „I'll call you tonight”, „I'll help you”, „I'll close the window”. Pułapka pojawia się wtedy, gdy po polsku decyzję wyrażasz czasem teraźniejszym („Biorę tę zieloną!”, „Dobra, idę z wami”). Po angielsku decyzja podjęta w tej chwili to I'll: „I'll take the green one”, „OK, I'll come with you”.
Pytanie zaczynamy od „czy” i nie zmieniamy szyku: „Czy przyjdziesz na imprezę?”
Po angielsku pytanie tworzy samo will, postawione przed podmiotem: „Will you come to the party?”. „Czy” nie tłumaczy się jako do: „Do you will come?” jest błędne, bo will już jest czasownikiem posiłkowym. Tak samo w przeczeniu: won't, a nie don't will.
Po „kiedy”, „jak” i „jeśli” zostaje czas przyszły: „Zadzwonię, jak dojadę”, „Jeśli będzie padać, zostaniemy w domu”
Po angielsku po when, as soon as i if mówimy o przyszłości w present simple: „I'll call you when I arrive”, „If it rains, we'll stay at home”. Will stoi tylko w drugiej części zdania.
💡 „Zadzwonię wieczorem”, „Pomogę ci”, „Ja otworzę!” → I'll call you tonight, I'll help you, I'll get the door.
💡 Will ma jedną formę: nie ma „wills”, a po will czasownik bez to, -s i -ing.
💡 Przeczenie to won't, pytanie zaczyna się od Will: bez do i don't.
💡 „Jak dojadę” → when I arrive, bez will.
"Can you send me the file?"
"Sure, I'll email it right now."
"Great, thanks. And will you be at the meeting later?"
"Yes, I'll be there at three."
Ćwiczenie 1 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 2 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence — a spontaneous decision made right now.
Ćwiczenie 3 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 4 · Wybierz poprawne przeczenie
Choose the correct negative.
Ćwiczenie 5 · Wybierz poprawne pytanie
Choose the correct question.
Ćwiczenie 6 · Wybierz zdanie, które jest obietnicą
Which sentence is a promise?
Ćwiczenie 7 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 8 · Wybierz zdanie z propozycją pomocy
Which sentence makes an offer?
Ćwiczenie 9 · Uzupełnij zdanie
Complete: 'I think she ___ (will/pass) the exam.' (prediction)
Ćwiczenie 10 · Uzupełnij zdanie
Complete: '___ you help me with this?' (question with will)
Ćwiczenie 11 · Przyporządkuj do grup
Posortowano: 0 / 4
Ćwiczenie 12 · Typowy błąd: „Zadzwonię, jak dojadę”
Polish: „Zadzwonię do ciebie, jak dojadę.” Polish uses the future in both parts. Which English sentence is correct?
Pięć szybkich pytań: sprawdź, co już umiesz.
Pytanie 1 / 5
Wynik: 0/0
Choose the correct sentence.
Be going to (przyszłość z going to)
Be going to to angielskie „zamierzam”: plany podjęte wcześniej i przewidywania na podstawie tego, co widzisz. Bez „Is going to rain” i „Do you going to”.
Present continuous dla ustalonych planów
Present continuous dla umówionych spotkań: dlaczego „jutro spotykam się z Anną” to I'm meeting Ana tomorrow, a nie I meet Ana tomorrow.
Present simple dla rozkładów i harmonogramów
Pociągi, loty, godziny otwarcia, kalendarz szkolny: po angielsku, jak po polsku, oficjalny rozkład podajesz w present simple, nawet o przyszłości.
Future continuous (czas przyszły ciągły)
Will be + -ing dla czynności, która będzie trwać w konkretnym momencie przyszłości: „jutro o tej porze będę pracować” → I'll be working.