Be going to przypomina nasze „zamierzam” albo „mam zamiar”: mówisz o czymś, co już zostało postanowione, albo o czymś, co widać, że zaraz się stanie. Budowa: am/is/are + going to + czasownik.
Czego się nauczysz
Be going to opisuje coś, co już masz w planach: decyzja zapadła wcześniej, a nie w chwili, gdy mówisz.
Po polsku ten sam czas przyszły służy do wszystkiego: „Odwiedzę rodziców w weekend” może oznaczać plan sprzed tygodnia albo pomysł sprzed sekundy. Angielski pyta: czy to już było postanowione? Jeśli tak, wybierz be going to. Pomaga polskie „zamierzam” albo „mam zamiar”: jeśli pasuje do zdania, prawie zawsze pasuje też going to.
Uważaj na polski czas teraźniejszy: „W weekend odwiedzam rodziców” brzmi po polsku naturalnie, ale „I visit my parents this weekend” przypomina rozkład albo nawyk, a nie twój plan. Powiedz „I'm going to visit my parents this weekend” (albo w present continuous: „I'm visiting my parents this weekend”, jeśli wszystko jest już umówione).
„Going” nie znaczy tu „idę”. To część konstrukcji, więc „I'm going to go to the store” jest całkiem poprawne, choć dosłownie brzmi jak „idę iść”.
Be going to służy też do przewidywań, gdy już teraz widać znaki, że coś się stanie. Po polsku często mówisz wtedy „zaraz”: „Uważaj, ta szklanka zaraz spadnie!” → „Careful, that glass is going to fall!”
„Będzie padać” nie ma po polsku podmiotu, a po angielsku zdanie musi go mieć. Przy pogodzie i ogólnych sytuacjach to it: „It's going to rain”. Nie „Is going to rain” ani „Will rain”.
Going to oznacza plan, który już istnieje, albo znaki widoczne teraz. Will stosujesz przy decyzjach podejmowanych w chwili mówienia i często przy przewidywaniach, które są tylko twoją opinią (I think it'll…).
W polskim obie sytuacje wyglądają tak samo: „Zadzwonię do niej jutro” (plan) i „Dobra, zadzwonię do niej później” (decyzja teraz). Angielski je rozróżnia: „I'm going to call her tomorrow” – już postanowione; „I think I'll call her later” – decydujesz teraz. Nie tłumacz każdego polskiego „zrobię” automatycznie jako will.
„Jutro odwiedzam babcię” jest po polsku naturalne, ale angielski present simple nie wyraża osobistego planu. Użyj be going to (albo present continuous: „I'm visiting my grandmother tomorrow”).
„Będzie padać” nie ma po polsku podmiotu, ale po angielsku potrzebne jest it: it's (it is) going to rain.
Nie da się opuścić am/is/are: She's (She is) going to… Bez be zdanie nie ma orzeczenia.
Po going to stoi forma podstawowa. Z czasownikiem go wychodzi going to go – i to jest poprawne, mimo że dosłownie brzmi jak „idę iść”.
Pytania tworzysz przez am/is/are przed podmiotem, a nie przez do.
„Nie zdążymy”: przeczenie tworzysz przez am/is/are + not, nie przez don't/doesn't.
Polski czas przyszły („Odwiedzę rodziców”, „Będę się uczyć”) nie mówi nic o tym, kiedy zapadła decyzja
Angielski wybiera formę według tego, czy plan już istniał. Postanowione wcześniej → be going to: „I'm going to study medicine next year.” Decyzja w tej chwili („Poczekaj, pomogę ci!”) → will: „I'll help you!” Najbliższy polski odpowiednik be going to to „zamierzam” albo „mam zamiar”.
Po polsku „Będzie padać”, „Zrobi się zimno”, „Wszystko będzie dobrze” nie mają podmiotu
Po angielsku zdanie potrzebuje podmiotu, a przy pogodzie i ogólnych sytuacjach jest nim it: „It's going to rain”, „It's going to get cold”, „It's going to be fine”. „Is going to rain” to bardzo typowy błąd Polaków.
Po polsku pytanie robi „czy” albo sama intonacja: „Czy mu powiesz?”, „Spóźnimy się?”
Po angielsku przestawiasz am/is/are przed podmiot i nigdy nie dodajesz do: „Are you going to tell him?” (nie „Do you going to tell him?”; „You're going to tell him?” bez inwersji słychać tylko w mowie, jako zdziwienie). Przeczenie też tworzysz przez be: „Nie zdążymy” → „We aren't going to make it on time.”
💡 Pasuje „zamierzam” albo „mam zamiar”? Prawie na pewno be going to.
💡 „Będzie padać” = It's going to rain: po angielsku nie może zabraknąć it.
💡 Pytania i przeczenia przez am/is/are, nigdy przez do: Are you going to…? / I'm not going to…
💡 Decyzja podjęta w tej chwili („Poczekaj, pomogę ci!”) → will: I'll help you.
"What are you going to do this weekend?"
"We're going to visit my sister in the countryside."
"That sounds nice. Are you going to stay overnight?"
"Yes, we're going to stay until Sunday."
Ćwiczenie 1 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence — a plan already decided before now.
Ćwiczenie 2 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence — a prediction based on visible evidence.
Ćwiczenie 3 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 4 · Wybierz poprawne przeczenie
Choose the correct negative.
Ćwiczenie 5 · Wybierz poprawne pytanie
Choose the correct question.
Ćwiczenie 6 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 7 · Wybierz poprawną odpowiedź
Which best describes 'be going to'?
Ćwiczenie 8 · Wybierz poprawne zdanie
Choose the correct sentence.
Ćwiczenie 9 · Uzupełnij zdanie
Complete: 'I ___ (be going to) call the plumber tomorrow.' (planned intention)
Ćwiczenie 10 · Uzupełnij zdanie
Complete: 'Careful, that glass ___ (be going to) fall!' (evidence-based prediction)
Ćwiczenie 11 · Podziel na grupy
Posortowano: 0 / 4
Ćwiczenie 12 · Typowy błąd: „będzie padać” bez podmiotu
Polish: „Popatrz na te chmury, będzie padać.” Which English sentence is correct?
Pięć szybkich pytań: sprawdź, co już umiesz.
Pytanie 1 / 5
Wynik: 0/0
Choose the correct sentence.
Czas przyszły z will
Will do przewidywań, obietnic, propozycji i decyzji podjętych na miejscu: zdania twierdzące, przeczenia z won't i pytania z will.
Present continuous dla ustalonych planów
Present continuous dla umówionych spotkań: dlaczego „jutro spotykam się z Anną” to I'm meeting Ana tomorrow, a nie I meet Ana tomorrow.
Present simple dla rozkładów i harmonogramów
Pociągi, loty, godziny otwarcia, kalendarz szkolny: po angielsku, jak po polsku, oficjalny rozkład podajesz w present simple, nawet o przyszłości.
Future continuous (czas przyszły ciągły)
Will be + -ing dla czynności, która będzie trwać w konkretnym momencie przyszłości: „jutro o tej porze będę pracować” → I'll be working.