Pytania w mówionym angielskim

Jak naprawdę brzmią pytania

Formalne zasady tworzenia pytań (czasownik posiłkowy przed podmiotem, właściwe słowo pytające, poprawne question tag) opisują angielski pisany i staranną mowę. W luźnej rozmowie pojawiają się skróty: szyk zostaje jak w zdaniu oznajmującym, a głos po prostu idzie w górę; zaskakujące słowo zostaje powtórzone; zamiast pełnego question tag wystarcza jedno krótkie słówko.

Pytania oznajmujące i pytania-echo

Pytanie oznajmujące to zwykłe zdanie oznajmujące wypowiedziane z rosnącą intonacją. Nie trzeba przestawiać posiłkowego, bo kontekst i ton pokazują, że pytasz. To brzmi znajomo: po polsku większość pytań typu „tak/nie” zadajesz właśnie tak („Masz już bilety?”, „Idziesz dziś?”) albo z „czy” na początku, bez zmiany szyku. W luźnej rozmowie obie angielskie formy są równie naturalne („This seat's free?” i „Is this seat free?”). Pytanie oznajmujące często dodaje jednak odcień: „You already ate?” brzmi tak, jakby ktoś upewniał się co do czegoś, czego się domyśla, albo był zdziwiony. (Already + past simple to raczej amerykański angielski; po brytyjsku „You've already eaten?”). W sytuacji formalnej albo gdy chcesz zapytać neutralnie, bezpieczna jest forma z posiłkowym: „Did you already eat?”. Polski nie ma do/does, więc ryzyko polega na tym, że zadajesz tak WSZYSTKIE pytania („You like coffee?”), także tam, gdzie powinno zabrzmieć neutralnie.

Pytanie-echo powtarza część wypowiedzi rozmówcy, zwykle żeby okazać zdziwienie albo upewnić się co do zaskakującej informacji. Tu polski też pomaga: „Ona się przeprowadza GDZIE?!”, „Że CO?!”. Słowo pytające stoi w miejscu informacji i jest mocno zaakcentowane. Pamiętaj tylko, że to forma emocjonalna. Gdy po prostu pytasz o informację, słowo pytające idzie na początek, a za nim czasownik posiłkowy: „What are you doing this weekend?”, nie „What you do this weekend?” ani „You do what this weekend?”.

Przyimek na końcu pytania

Po polsku przyimek zawsze stoi przed słowem pytającym albo jest w nie wbudowany: „Z kim idziesz?”, „O czym mówisz?”, „Na kogo czekasz?”, „Skąd jesteś?”. W mowie angielski robi niemal zawsze odwrotnie: najpierw słowo pytające, a przyimek na sam koniec: „Who are you going with?”, „What are you talking about?”, „Where are you from?”, „Who are you waiting for?”. Uwaga na ostatni przykład: polskie „czekać na” to po angielsku wait FOR, a nie „wait on”.

Wersja z przyimkiem na początku („To whom are you talking?”) istnieje, ale w rozmowie brzmi sztywno i bardzo oficjalnie, a do tego wymaga whom, nie who. Stara szkolna zasada „nie kończ zdania przyimkiem” dotyczy tylko bardzo formalnego pisania. A pytanie o pochodzenie nie ma wersji formalnej: „From where are you?” się nie mówi, zawsze „Where are you from?”.

Krótkie dopowiedzenia: „right?” i „yeah?”

Zamiast pełnego question tag, które musi pasować do czasownika posiłkowego w zdaniu („isn't it?”, „don't you?”), w luźnej rozmowie często dodaje się po prostu „right?” albo „yeah?”, żeby upewnić się albo uzyskać potwierdzenie. To dużo łatwiejsze niż układanie właściwego question tag w biegu.

To angielskie odpowiedniki polskiego „prawda?”, „nie?”, „tak?” czy „co?”. Nie tłumacz ich jednak słowo w słowo. Polskie „prawda?” pasuje do każdego zdania, a angielskie question tag zmienia się razem ze zdaniem: „You're tired, aren't you?”, a nie „You're tired, isn't it?”. Kalki „…, true?”, „…, yes?” czy „…, no?” brzmią obco albo jak tłumaczenie. Najprościej i najnaturalniej: „right?” albo „yeah?”.

Uwaga

Porównanie z polskim

Ćwiczenia

Szybki test

Pięć szybkich pytań: sprawdź, co już umiesz.

Powiązane lekcje gramatyki