Reakcje i krótkie odpowiedzi w rozmowie

Małe słowa, które napędzają rozmowę

Poza krótkimi odpowiedziami zbudowanymi według gramatyki angielska rozmowa opiera się na stałych wyrażeniach-reakcjach. To krótkie, gotowe zwroty, którymi pokazujesz, że słuchasz, reagujesz na nowinę albo coś akceptujesz. Nie rządzi nimi żadna reguła: uczysz się każdego w całości i używasz go bez zmian.

Po polsku robisz to cały czas: „Serio?”, „Super!”, „Jasne!”, „No dobra”. Wiele z nich ma prosty odpowiednik w angielskim. Kłopot zaczyna się tam, gdzie polskiego zwrotu nie da się przetłumaczyć słowo w słowo – przede wszystkim „Ja też nie”, „Proszę” po podziękowaniu, „Nie ma za co” i „Nawzajem”.

Zaskoczenie i zgadzanie się

Na zaskoczenie i niedowierzanie angielski ma kilka typowych zwrotów: „Serio?” → Really? albo Seriously?; „Niemożliwe!”, „Żartujesz!”, „Coś ty!” → No way! albo You're kidding! Uwaga: polskie „Nie ma mowy!” to zawsze odmowa, a angielskie „No way!” bardzo często wyraża po prostu zdziwienie lub zachwyt („You got engaged?! No way!”). Dosłowne „Impossible!” brzmi w takiej sytuacji sztucznie.

Przy zgadzaniu się forma zależy od tego, czy zdanie rozmówcy było twierdzące, czy przeczące. Tu jest główna pułapka: po polsku „też” pojawia się w obu przypadkach („ja też” i „ja też nie”), a po angielsku nie. Na zdanie twierdzące odpowiadasz Me too albo So do I. Na przeczące – Me neither albo Neither do I, nigdy „Me too” ani „Me too not”. W swobodnym amerykańskim angielskim usłyszysz też „Me either”. So i Neither powtarzają czasownik posiłkowy z pierwszego zdania: „I can't swim.” → „Neither can I.”, „I'm tired.” → „So am I.”. Me too i Me neither nigdy się nie zmieniają.

Uważaj też na polskie „no”. W rozmowie „No, no” albo „No!” znaczy „tak, właśnie”. Anglojęzyczny rozmówca usłyszy jednak „No” jako zaprzeczenie. Gdy słuchasz i potakujesz, mów Right., Yeah., Uh-huh. albo Mm-hmm. Exactly! to mocne „Dokładnie!”, a nie zwykły sygnał, że słuchasz.

Zgoda na prośbę i przyznanie racji

Na prośby i podziękowania jest osobny zestaw zwrotów. „Jasne!”, „Pewnie!” → Sure., Sure thing. albo Of course. „Nie ma sprawy!”, „Spoko!” → No problem. albo, swobodniej, No worries. Najczęstszy polski błąd: na „Thank you!” odpowiadamy „Proszę”, więc wychodzi „Please!”. Po angielsku „please” służy tylko do proszenia o coś. Po podziękowaniu mówisz You're welcome!, No problem! albo Don't mention it! (to ostatnie to dokładnie „Nie ma za co”). Samo „Welcome!” znaczy „Witaj!”.

Na „Do you mind if I open the window?” uprzejma zgoda to „Not at all.” albo „No, go ahead.” Pytanie brzmi dosłownie „Czy masz coś przeciwko?”, więc „Yes” znaczy „tak, mam coś przeciwko”. Nie odpowiadaj „Yes, sure!”, kopiując polskie „Tak, jasne!”.

Fair enough warto zapamiętać osobno. To mniej więcej „No dobra, słusznie”, „Rozumiem” albo „Niech będzie”. Akceptujesz argument lub przeprosiny, nawet jeśli coś ci nie do końca pasuje. Z kolei I bet. znaczy „No pewnie”, „Nie wątpię”: to, co mówi rozmówca, wydaje ci się bardzo prawdopodobne.

Uwaga

Porównanie z polskim

Ćwiczenia

Szybki test

Pięć szybkich pytań: sprawdź, co już umiesz.

Powiązane lekcje gramatyki